یه عشق داریوش

dariushlove2 — Mon, 02 Nov 2009 13:11:21 GMT

و ای کاش عشق را ...

او را به رويای بخارآلود و گنگ ِ شام‌گاهي دور، گويا ديده بودم من ...
لالايی گرم ِ خطوط ِ پيکرش در نعره‌های دوردست و سرد ِ مه گم بود.
لبخند ِ بي‌رنگ‌اش به موجي خسته مي‌مانست; در هذيان ِ شيرين‌اش ز دردي گنگ مي‌زد گوييا لبخند ...

هر ذره چشمي شد وجودم تا نگاه‌اش کردم، از اعماق ِ نوميدي صدايش کردم:
«ــ اي پيدای دور از چشم!
«ديري‌ست تا من مي‌چشَم رنجاب ِ تلخ ِ انتظارت را
«رويای عشق‌ات را، در اين گودال ِ تاريک، آفتاب ِ واقعيت کن!»

وآن دَم که چشمان‌اش، در آن خاموش، بر چشمان ِ من لغزيد
در قعر ِ ترديد اين‌چنين با خويشتن گفتم:
«ــ آيا نگاه‌اش پاسخ ِ پُرآفتاب ِ خواهش ِ تاريک ِ قلب ِ يأس‌بارم نيست؟
«آيا نگاه ِ او همان موسيقي‌گرمي که من احساس ِ آن را در هزاران خواهش ِ
پُردرد دارم، نيست؟
«نه!
«من نقش ِ خام ِ آرزوهای نهان را در نگاه‌ام مي‌دهم تصوير!»

آن‌گاه نوميد، از فروترجای قلب ِ ياءس‌بار ِ خويش کردم بانگ باز از دور:

«ــ اي پيدای دور از چشم!...»

او، لب ز لب بگشود و چيزي گفت پاسخ را
اما صدايش با صدای عشق‌های دور ِ از کف رفته مي‌مانست...

لالايی گرم ِ خطوط ِ پيکرش، از تاروپود ِ محو ِ مه پوشيد پيراهن.
گويا به رويای بخارآلود و گنگ ِ شام‌گاهي دور او را ديده بودم من...

dariushlove2 — Mon, 19 Oct 2009 11:16:23 GMT

ببار ای بارون ببار... به یاد عاشقای این دیار...

آسمان که جاری شد،
سبز شدی.
از دشت تا رود.فرصت روييدن، تا درو.
حالا از...
سهم من: يک بغل تو!

□ □ □

بغل بغل تو ... درست پشت زمان ...
و سهم من... رویای یک بغل پر از تو و بودنت... بودنت و جریان روینده ی تو... و من با داس، روبرویت!
شايد... شايد هم نه... اما دليل جاری شدن آسمان، دل خوشی اش به سبز شدنت بوده... مثل دليل جريان من - با اميد، - در نوشته هايم... يک درو، يک... يک درو، دو... يک درو، سه... سهم من فروختنی نیست!

dariushlove2 — Sat, 10 Oct 2009 09:36:18 GMT

اي تو هواي هر نفس...

فال من

کریهترین موجود روی زمین را به زیبایش میدهم سوگند

که تو را به خدایت بخر فقط یک فال از من

مادری را به جان فرزندش که گرسنه ام

از دنیا فقط می خواهم یک تکه نان و بس

نگاهی خریدار و سمج

مردکی می خرد همه فال ها را یکجا به همراه صاحب فال و تن

چه معامله ای گندیده ایست !

بوی تلخ مرد ! درد من !

صدای سخته شکست من !

صبح باز هم با صدای بلند و چشمان پر شک

داد می زنم : فال می فروشم فال !

حراج کرده ام تن

dariushlove2 — Wed, 16 Sep 2009 12:05:40 GMT

شب حوصله می سوزد وقتی که تو درخوابی...

پیامبر فریاد زد «اگر می‌توانید، دین‌ی بیاورید که چنین در آن شادی باشد!»...

مردم در حالی‌که هم‌دیگر را نگاه می‌کردند از قلّه پایین آمدند و پراکنده شدند. هیچ‌کس برداشت کامل‌ی از شادی برای ارائه به دیگران نداشت. حتی ریش‌سفید‌های قوم، حتی پیامبر.

dariushlove2 — Mon, 07 Sep 2009 11:47:18 GMT

من زتو دوری نتوانم ديگر , جانم , وزتو صبوری نتوانم ديگر

قانون تمدن را می‌سازد.
تمدن گند می‌زند به قانون.
قانون گریه‌اش می‌گیرد. عُرف ساخته می‌شود.
و فرهنگ.
و یه عالمه از آن‌ چیزهایی که بامزه‌گی‌شان در واژه بودن‌شان است.
و من دل‌ـم برای‌ـت تنگ می‌شود.
برای وقتی‌که واژه‌های اختراع شده، در یک هنجار جا می‌شدند؛
و تو می‌فهمیدی
و از خنده‌ات، می‌خندیدم.

□

جولی، خوابیده‌ای؟

جولی، گرم نیست؟
جولی، فرار برای برده‌هاست، مگر نه؟
جولی، من و تو که برده نیستیم! هستیم؟ صرفاً عادت داریم بدویم.
جولی، مگر نه؟
جولی، ...

جولی، خوابیده‌ای؟

جولی سردمه...

dariushlove2 — Sun, 23 Aug 2009 15:15:18 GMT

شب از جایی شروع میشه که تو چشمات رو می بندی...

جولی ،خوابیده‌ای و من،

خوابیده‌ای و من دارم سرازیر می‌شوم؛

تاریک، عمیق، ساکت.

تمام شب را بیدار می‌مانم؛
که مبادا توی خواب گم بشوی.

بیدار می‌مانم.

خوابیده ام ...

دستم را بالا گرفته ام
چشم هایم را می بندم
حس می کنم دستت را گرفته ام
حس می کنم انگشتانت کاملآ در محاصره انگشتانم هستند
و برای حرکت نیاز به اجازه من داری
و برای همین احساس قدرت می کنم !
حس می کنم مالک تمام دنیا شده ام،
تسخیر دستانت همیشه برایم یک رویا بوده است!

اما به سادگی لو می روم.
من پنج انگشت دارم، و تو هم پنج انگشت...
ولی بین انگشتانم جا برای چهار انگشت هست
و نه بیشتر!

پی نوشت:

من همیشه آرزوی تسخیر فقط یک دستت رو می دیدم. چون برای گرفتن دو دست لزومآ باید یا رودرروت وایسی یا پشتت... اما با گرفتن یک دست می تونم سرم رو روی شونه ات بذارم...

dariushlove2 — Wed, 22 Jul 2009 20:08:18 GMT

وزن بودن را احساس کنیم...

می‌خوابم.

حداقل‌ش اینه که
دفعه‌ی بعدی که بیدار شم، ...
هممم...
حداقل‌ش اینه که
شاید دفعه‌ی بعدی اصلاً بیدار نشم.

می‌خوابم...

□ □ □

دو هزار سال و اندی و یک ماه می‌گذره
و من هم‌چنان سعی می‌کنم برات لالایی بخونم،
تا یه شب آروم بخوابی...
اما همه‌ش، وسط‌ش،
تا یادم می‌ره کِی شیکم‌ گرگه سفره شد،
کلاغه با مادربزرگه عروسی می‌کنه و
تو از خنده بیدار می‌شی و خواب از سرت می‌پره؛
من از خنده بیدار می‌شم و همین‌ش‌م یادم می‌ره...

□ □ □

- بارون هم سفارش داده بودین؟
- نه. فقط آب پرتغال.
- اگه چشمای تماشاچیا اذیت‌تون می‌کنه، می‌خواین بگم پرده رو بیارن پایین؟
- نه ممنون.
- اما فکر کنم بهتر باشه که بگم؛ می‌دونین، آخه خودم‌م خسته شدم.
- هر جور میل‌تونه.
- و شما می‌خوابین؟
- اگه خوابم بیاد.
- و الآن خواب‌تون می‌یاد؟
- نه ولی باید 7 بیدار شم!، خوابیدن زیر بارونم یه کم سخته.
- سخت تر از نشستن پشت پنجره و زل زدن به بارون؟
- سخت تر از نشستن پشت پنجره و زل زدن به بارون.

امروز دوشنبه س یا فکر میکنم دوشنبه س...

dariushlove2 — Tue, 14 Jul 2009 20:29:18 GMT

برای 24 تیر

با هم می‌میریم و من یه جوری زل می‌زنم به قبرت، انگار که صد ساله ندیدمت. یادمه صد سال پیش‌م لب‌خندات همین‌قد مزه‌ی برف می‌داد. یادمه صد سال پیش‌م من می‌دونستم تو مُردی و باز می‌ترسیدم. هه! چه‌قد تو این صد سال بزرگ شدی... چه‌قد تو این صد سال قبرت‌م بزرگ شده... چه قد تو این صد سال، انگار همه‌ی قبرستون رو پر کردی... چه قد این صد سال زود گذشت... آره، نباید به‌ت شب‌به‌خیر می‌گفتم. صد سال شب، خیلی طولانی‌تر از صد سال روزه... و بدبختانه تو خودت‌م این‌و می‌دونستی...

اگه زنده بودیم، عمراً باور نمی‌کردیم که هنوز این‌جا شب می‌شه! هه! شایدم باور می‌کردیم و به‌ روی خودمون نمی‌آوردیم. مث همیشه. مث همه‌ی وقتایی که لب‌خندت رو شل می‌کردی تا من ازش تاب بخورم. بعد جیغ می‌کشیدیم و قل می‌خوردیم پایین از تپه. هه! لب‌خندای تو شیب‌ش از شیب تپه خیلی بیش‌تر بود؛ اما من مجبور بودم برگشتن‌ش رو تنها بیام و نگران تو باشم. اگه قبرت‌و تو شیب می‌ساختن و هیچ‌وقت بارون رو صورت‌ت نمی‌ موند، اون‌وقت شاید، بهتر می‌فهمیدی چی می‌گم...

بیدار می‌شم و دنبال تو می‌گردم. می‌دونم نیستی. می‌خوابم. خواب می‌بینم دارم دنبال تو می‌گردم. نمی‌تونم قبول کنم که این‌جا هم نیستی. از دور برات دست تکون می‌دم. از دور برام دست تکون. مطمئن نیستم این‌جا هم شب باشه، اما مال تو هم به‌خیر...

***

بانو قول می‌دهم
تا ابد
هر وقت پنجره را باز کردم
...و یاد تو افتادم
‏...‏

بانو،
اصلاً هیچ‌وقت پنجره را باز نمی‌کنم.‏
بگذار مردم بدانند/فکر کنند
سال‌هاست تمام قول‌هایم را فراموش کرده‌ام...‏
سال‌هاست،
پشت پرده در انتظار ابر لحظه‌شماری می‌کنم.‏

بانو، تو که قول‌های مرا باور [نـ]ـمی‌کنی؟! می‌کنی؟
تو که هرگز دوباره پشت پنجره قدم نمی‌زنی؛ می‌زنی؟
تو که هرگز نمی‌روی؛ می‌روی؟

پنجره را هم با تو
دفن می‌کنم.‏

تونیا کبودوند: ما محکومیم...

dariushlove2 — Fri, 03 Jul 2009 15:43:18 GMT

بی تو ای آزادی ای والا کلام گر نباشی در میان باید که از دنیا گریخت...

نامه دختر کبودوند به پدرش..

تونیا کبودوند: ما محکومیم به جرم بی گناهی

تونیا کبودوند دختر ریس سازمان حقوق بشر کردستان به مناسبت دهم تیر ماه سالروز بازداشت پدرش نامه ای خطاب به ایشان نگاشه و در آن تحولات جاری در کشور را مورد انتقاد قرار داده است

پدر عزیزم امروز وارد سومین سالی می شویم که تو را از ما گرفتند و ما هنوز چشم انتظار تو ایم.

پدر تو ایرانی نبودی! تو شهروند ایران نبودی! اگر شهروند ایرانی بودی رئیس جمهور ایران نیز برای آزادی تو از زندان تلاش می کرد. نمی دانم شاید هم اگر شهروند آمریکایی بودی بهتر بود! آن زمان بود که با جرم جاسوسی بعد از چند روز آزاد می شدی اما تو شهروند کشوری هستی که حقوق شهروندی بی مفهوم ترین واژه ای است که می توانی بیابی. تو کردی هستی که شهروندی درجه دوم محسوب می شوی و به جرم دفاع از حقوق انسانیت، برابری خواهی و آزادی طلبی بالاترین حکم حبس را به تو می دهند و تو را حتی از حقوق یک زندانی نیز محروم می کنند. شاید تو از یاد برده بودی که سخن از حقوق انسانی و حقوق بشر در ایران جرمی نابخشودنی است. همان جرمی که دامن یکی از نامزدهای انتخاباتی را گرفت

آری تو کرد بودی و همانند تمام کردهای جهان, مثل تمام کردهایی که در سرزمین هایشان به عنوان غریبه به آنها می نگرند! بیگانه ای بیش نبودی. گناهت، از ملیت کرد بودن بود! شاید اگر غیرکرد بودی حکم یازده سال را به دوش نمی کشیدی، همانند تمام فعالان حقوق بشری که به دلیل امتیاز غیرکردبودن در زندان نیستند.

تو هم محکومی به زندان رفتن،مثل تمام کردها! به جرم بی گناهی گناهکاری ! همانند اقوام دیگرت در ترکیه، در عراق و در سوریه و در نقاط دیگر جهان!

تو اگر حتی کاری نمی کردی به جرم کرد بودن باز مجرم بودی!

امروز سومین سالی است که تو را به جرم بی گناهی زندانی کردند. اما امروز تو یک از هزاران کسانی هستی که در زندان هستند. شاید آنان بتوانند در برابر ظلم و تجاوزی که به حقوق کردها می شود ساکت باشند، شاید آنها بتوانند ما وحقوق ما را نادیده بگیرند، شاید آنها خود را از ما جدا بدانند و مرزبندی ایجاد کنند اما من همانند آنها نمی اندیشم، من فارغ از کرد بودن و غیرکردبودن نمی توانم تنها به نظاره بنشینم، همه، حقایق را امروز می بینند آنان که 3 سال پیش در برابر تو و حکم ناعادلانه ات سکوت کردند امروز خود گرفتار همان بندها گردیدند، آن هم تویی که نه به دنبال بخشی از حاکمیت، بلکه تنها خواسته ات استیفای حقوق بود آن هم حقوق انسانی و نه ملیتی و یا چیز دیگر!

سه سال گذشت و 10 تیر امسال نه تنها برایم خاطره غم انگیز بازداشتت را به خاطر آورد بلکه عزادار مردم سرزمینمان شدم.

پدر، نه تنها من و بلکه بیش از هزاران تن از وابستگان به سازمان و میلیونها کرد هم چون من اندیشیدند و برای اولین و آخرین بار برای ایجاد تغییر به پای صندوق ها رفتند. آنها نوشته بودند انتصابات ما خوانده بودیم انتخابات! ما اشتباه کردیم و به جرم این اشتباه ما را خس و خاشاک و اوباش و اغتشاشگر خواندند. دیروز حماسه سازان انتخابات بودیم و امروز مشتی فریب خورده و اقدامگر علیه امنیت ملی و به عنوان شکرانه شرکت در انتخابات، نیروهای آموزش دیده در خارج و لبنان از ما با باتوم و گازاشک آور پذیرایی می کنند .

می گویند ایران قانون مدار است و براساس قانون پیش می رود! همان قانونی که اجازه برگزاری تجمعات و راهپیمایی های آرام را می دهد اما چون آنان معترض هستند پس فریب خورده و عامل دست بیگانگان و این حق مشمول معترضان نمی گردد! حق آزادی مطبوعات، حق آزادی بیان و اندیشه هم باز شامل معترضان نمی گردد! تنها مجیزگویانند که حق دارند.

می گویند آزادی در ایران نزدیک به مطلق است! هزاران نفر دستگیر می شوند! مانع فعالیت احزاب و تشکل ها می گردند! فعالان مدنی، سیاسی, حقوق بشری, روزنامه نگاران و خبرنگاران و هنرمندان زندانی می گردند! برخی جانشان را از دست می دهند البته یادمان نرود به دست دشمنان و اجنبی های ساختگی! دانشجویان و استادان زندانی می شوند! روزنامه ها سانسور، سایت ها فیلتر می گردند! وسایل ارتباطی از مردم گرفته می شود! رسانه ملی، دولتی می شود! و هرحقی ناحق!

اینجا هر فریادی, هر ناله ای و هر اعتراضی خاموش می گردد. خیابان ها دیگر یادآور زندگی و تحرک نیست. اینجا زندانی بزرگتر از اوین است.

راستی یادم رفت بگویم اگر شبها صدای الله اکبر را شنیدی بدان که اینان همان کارمندان سفارتخانه های خارجی هستند که می خواهند انقلاب مخملی به راه اندازند!

پدرعزیزم خدا را شکر که در ایران آزادی نزدیک به مطلق است اگر مطلق بود چه می کردیم. به همان دلیل نزدیک بودن آزادی به مطلق است که انسان های وارسته ای چون تو زندانی می شوند، اما تاریخ بهترین درس ها را به ما می دهد.

زمانی که بیگناهان در زندان و گناهکاران برسر مسند و ریاست باشند شاید زمانی است که.....

dariushlove2 — Wed, 01 Jul 2009 15:07:33 GMT

امروز چه دلتنگم...خاکستریم انگار...

بی‌دار می‌شوم.
باورم نمی‌شود؛ گفته بودم که.

چشم‌هایم را می‌بندم و به کودک درونم می‌آموزم خیلی از بوها
نه به‌وجود می‌آیند، نه از بین می‌روند، نه از جایی به جای دیگر منتقل می‌شوند.
\\ فقط همان‌جایی که هستند، می‌مانند و اسطوره می‌شوند.

بی‌دارم، اما چشم‌هایم را بدون تو باز نمی‌کنم.
(صفحات داستان اسطوره ورق می‌خورند و من افتخار می‌کنم.)

□

من، عاجز از کشف جنازه‌ی درونت هستم.
صبور، آرام، می‌کاوم.
هفت لایه است که فقط سه لایه‌ی اوّل‌‍ش لذت‌های هُرمونیک دارد. دقیقاً همان‌طور که پیش‌بینی می‌کردم.
صبور، آرام، می‌کاوم.
(لایه‌های فرسوده‌ای از آخرین پوست‌های جنازه‌ای شاید...) (بیا باور نکنیم.)